W polskim krajobrazie turystycznym istnieją obszary, które funkcjonują poza głównym obiegiem narracji. Nie aspirują do rankingów ani sezonowych zestawień, nie budują swojej rozpoznawalności poprzez ofensywy medialne czy agresywny marketing. A jednak to właśnie one coraz częściej stają się przedmiotem świadomego wyboru podróżnych poszukujących jakościowego odpoczynku.
Do takich miejsc należą Oberlandy – historyczna część Mazur. Region o niskim stopniu komercjalizacji, zachowany w swojej pierwotnej strukturze krajobrazowej i społecznej. To właśnie tutaj rozwijany jest projekt Liva Parku – kameralnej przestrzeni wypoczynkowej, której fundamentem jest świadome zarządzanie doświadczeniem ciszy, przestrzeni, atrakcji i kontaktu z naturą.
Kontekst miejsca jako punkt wyjścia
Oberland pozostaje przykładem obszaru, który nie został podporządkowany masowej turystyce. Brak intensywnej infrastruktury turystycznej nie jest tu deficytem – stanowi wartość. Zwłaszcza, że region ten był jedną z najpopularniejszych destynacji turystycznych Prus Wschodnich.
To region, z którego pochodzę, kraina która przez lata pozostawała poza głównym nurtem inwestycji turystycznych. Dzięki temu zachowała swoją integralność. Dla nas kluczowe było, aby nie naruszyć tego balansu, tylko się w niego wpisać. – komentuje Maciej Olipra, który stworzył Liva Park wraz z żoną Anną.
Decyzja o ulokowaniu projektu w tej części kraju wynikała z potrzeby znalezienia miejsca, które nie jest „gotowym produktem”, lecz przestrzenią wymagającą uważności – zarówno od twórców, jak i gości – dodaje
Projektowanie doświadczenia zamiast produktu
Liva Park nie funkcjonuje w klasycznym modelu obiektu noclegowego. Nie jest to zbiór domków czy namiotów ustawionych w jednym miejscu. To projekt, w którym architektura, przestrzeń i sposób korzystania z niej zostały zaprojektowane jako spójny system.
Każdy element – od układu ścieżek, przez rozmieszczenie namiotów i willi, po kierunki widokowe, światło i odległości między gośćmi – został przemyślany. Chodziło o to, aby stworzyć realną prywatność i poczucie przestrzeni, a nie tylko jego pozór.
Nie zależało nam na powielaniu jednego rozwiązania – podkreśla Ania Olipra. – Każda przestrzeń została pomyślana w kontekście konkretnego miejsca: światła, widoku, relacji z naturą i odległości od innych gości. To daje wybór, ale też wpływa na jakość odpoczynku.
To podejście przekłada się również na sam standard pobytu. Namioty i ville łączą estetykę z funkcjonalnością – są komfortowe, ale nieprzeładowane. Blisko natury, ale bez konieczności rezygnowania z wygody. To nie jest kompromis, tylko świadoma decyzja projektowa.
Cisza jako zasób
Jednym z kluczowych wyróżników projektu jest operowanie ciszą jako świadomym elementem doświadczenia. W przeciwieństwie do wielu destynacji, które starają się ją „aranżować”, w Oberlandzie jest ona naturalnym komponentem środowiska. Liva Park nie wprowadza dodatkowych bodźców – ogranicza je. Daje jednak przestrzeń do wyboru rodzaju wypoczynku, po to aby rodzinny z dziećmi, pary czy grupy znajomych mogły w pełni wykorzystać swój wolny czas.
Pierwsze godziny bywają dla gości nieoczywiste. Brak ciągłego tła dźwiękowego jest doświadczeniem, do którego trzeba się na nowo przyzwyczaić. Natomiast po tym etapie pojawia się głębokie wyciszenie, którego nie da się odtworzyć w warunkach miejskich. – zauważa Maciej Olipra
Z perspektywy trendów well-beingowych można mówić tu o przejściu od „aktywizowania czasu wolnego” do jego świadomego upraszczania.
Odejście od scenariuszowości
Istotnym elementem koncepcji jest rezygnacja z programowania pobytu. Liva Park nie oferuje harmonogramów ani zamkniętych pakietów doświadczeń.
W wielu miejscach obserwujemy próbę pełnej kontroli nad tym, jak gość spędza czas. Nas to męczyło, czasem miałam już wrażenie, że jak z czegoś nie skorzystałam to źle wypoczywam, że robię coś nie tak... Uznaliśmy więc, że większą wartością będzie oddanie tej decyzji gościowi, który sam wie po co przyjechał, bo może przyjechał robić nic! – mówi Ania Olipra
Gość może aktywnie spędzić czas: korzystać z rowerów, odkrywać okoliczne lasy, spacerować wzdłuż kanału, wypływać kajakiem czy spędzać czas nad wodą. Może też wybrać doświadczenia bardziej „miękkie” – jak kontakt ze zwierzętami, który dla wielu staje się jednym z najbardziej zapamiętanych elementów pobytu. Spacery z alpaką czy obecność kucyków nie są tu dodatkiem „pod atrakcję”, ale naturalnym elementem miejsca.
Efektem jest zmiana dynamiki wypoczynku – goście nie realizują listy aktywności, lecz stopniowo dostosowują się do rytmu miejsca. To model bliższy do slow tourism niż klasycznej turystyce rekreacyjnej.
Świadoma selektywność
Liva Park nie jest skalowany pod kątem masowego odbiorcy. Ograniczona liczba miejsc i brak programowalnej oferty są elementami strategii, a nie ograniczeniem operacyjnym. To kierunek, który nie jest spektakularny ani łatwy do skalowania, ale odpowiada na rosnącą potrzebę autentycznego odpoczynku.
Nie dążymy do tego, żeby odpowiadać na wszystkie potrzeby – podkreśla Maciej Olipra. – Kluczowe jest zachowanie spójności projektu. To naturalnie powoduje, że trafiają do nas osoby, które są z nim kompatybilne.
Tego typu podejście wpisuje się w szerszy trend budowania marek miejsca opartych na tożsamości, a nie na maksymalizacji zasięgu.
Oberland i Liva Park są przykładem zmiany, jaka zachodzi w sposobie myślenia o podróżowaniu. Zamiast intensywności – selektywność.. Zamiast narracji – doświadczenie. I być może właśnie dlatego tego typu miejsca nie potrzebują przekonywać. Wystarczy, że pozostają konsekwentne i autentyczne.
Więcej na https://livapark.pl
Artykuł zewnętrzny.